Informujemy, że ta strona używa plików cookies. Dowiedz się więcej o celu ich używania i zmianie ustawień cookie w przeglądarce. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. x

Eurologia

Dzisiaj jest: poniedziałek, 06 lipiec 2020 r.
Choroby
Zabiegi urologiczne
Diagnostyka
Na skróty
A B C D E F G H
I J K L M N O P
R S T U W X Y Z
Pytania
Pieloplastyka nerki - na czym polega zabieg?
~eurologia
odpowiedź inne pytanie

Spodziectwo

A
A
A

Spodziectwo - łac. Hypospadiasis

Spodziectwo - to wada rozwojowa polegająca na zaburzeniu zrastania i powstawania cewki moczowej oraz jej zewnętrznego ujścia. Wada ta dotyczy przede wszystkim noworodków płci męskiej, ale sporadycznie występuje również u dziewcząt. Prawidłowo ujście zewnętrzne cewki moczowej znajduje się na szczycie żołędzi, natomiast w przypadku spodziectwa ujście to umiejscowione jest na spodniej, czyli brzusznej stronie prącia. W niektórych przypadkach znajduje się ono nawet między fałdami moszny lub w okolicach krocza noworodka. U noworodków płci żeńskiej nieprawidłowe ujście cewki moczowej znajduje się wewnątrz pochwy.

Klasyfikacja spodziectwa

W zależności od lokalizacji ujścia cewki moczowej spodziectwo u chłopców można podzielić na:
Spodziectwo  dystalne (dalsze) – ujście cewki na brzusznej (spodniej) części żołędzi lub tuż pod żołędzią (najczęściej spotykany typ),
Spodziectwo  pośrednie – ujście cewki w połowie długości trzonu prącia,
Spodziectwo  proksymalne (bliższe) - ujście cewki w miejscu połączenia prącia z moszną, na mosznie lub w okolicach krocza.

Wadą pokrewną jest wierzchniactwo, objawiające się umiejscowieniem ujścia cewki moczowej na stronie wierzchniej (grzbietowej) prącia. Wierzchniactwo jest zdecydowanie rzadsze od spodziectwa.

Objawy spodziectwa

W związku z nieprawidłowym położeniem ujścia cewki moczowej, spodziectwo objawia się problemami z oddawaniem moczu. Jeżeli wada ta nie zostanie zdiagnozowana i poddana leczeniu, prowadzi w wieku dojrzewania do zaburzonego rozwoju narządów płciowych zewnętrznych i pogłębiania trudności z oddawaniem moczu, co w efekcie powoduje problemy natury psychologicznej.

Czynniki wpływające na rozwój spodziectwa i diagnostyka

Nie ma jednoznacznej przyczyny powstawanie spodziectwa, ale na jego rozwój wpływają czynniki zarówno genetyczne jak i środowiskowe (np. zaburzenia hormonalne czy zatrucie pestycydami matki). Do grupy podwyższonego ryzyka należą noworodki z niską masą urodzeniową.

Wada ta rozpoznawana jest zazwyczaj tuż po porodzie, a częstość jej występowania wynosi około 1:300 noworodków płci męskiej. Diagnostyka obejmuje dodatkowo ocenę pod kątem występowania ewentualnych zwężeń cewki moczowej, wrodzonego skrzywienia prącia czy rozszczepu napletka. Do najczęstszych zaburzeń współtowarzyszących spodziectwu zalicza się przede wszystkim:

Spodziectwo  wnętrostwo (link do wnętrostwo) (łac.Cryptorchismus, niezastąpione jądra) –  jedno- lub obustronny defekt objawiający się brakiem jądra (lub obu) w mosznie. Wówczas jądro/a przeważnie znajdują się w kanale pachwinowym. Leczenie tego schorzenia wymaga zabiegu zwanego orichidopeksją, czyli chirurgicznego sprowadzenia jąder do moszny. Wnętrostwo obserwuje się u około 10% noworodków ze stwierdzonym spodziectwem.
Spodziectwo  przepuklina pachwinowa (link do przepuklina)  -worek otrzewnowy zaklinowany w kanale pachwinowym, czasami zawierający również pętle jelitowe, te zaburzenia obserwuje się u 9-15 % noworodków dotkniętych spodziectwem.

Bardzo istotnym elementem badania lekarskiego jest ocena ogólnego rozwoju narządów płciowych, zwłaszcza w przypadku ciężkiego spodziectwa. Ma ona na celu stwierdzenie istnienia interseksualizmu lub innych zaburzeń różnicowania płci, a także zaburzeń hormonalnych.

Leczenie spodziectwa

Proces leczenia uzależniony jest od stopnia złożoności wady, a także schorzeń współwystępujących i ogólnego stanu zdrowia dziecka. Leczenie  chirurgicznej obejmuje przede wszystkim wytworzenie brakującego odcinka cewkikorektę  nieprawidłowego ujścia zewnętrznego cewki oraz utworzenia go w anatomicznie prawidłowym miejscu, czyli na czubku żołędzi. Dodatkowo dokonuje się korekty ewentualnych zaburzeń współwystępujących np. wnętrostwa lub przygięcia (skrzywienia prącia w przebiegu spodziectwa). Operacja wykonywana jest przeważnie między 6. a 18. miesiącem życia, jednakże możliwe jest wykonanie jej w późniejszym okresie np. wieku przedszkolnym. Ze względu na częste współwystępowanie innych schorzeń, leczenie może przebiegać wieloetapowo. Urologia dziecięca dysponuje kilkoma technikami operacji tej wady, między innymi z wykorzystaniem błony śluzowej z policzka czy wewnętrznej strony napletka. Wyboru metody dokonuje lekarz na podstawie stopnia wady i współistnienia innych schorzeń. Jak każda interwencja chirurgiczna, operacja spodziectwa wiąże się z potencjalnymi powikłaniami, do których zalicza się głównie zwężenie cewki moczowej lub jej ujścia, a także blizny pooperacyjne. Od leczenia operacyjnego zależą zarówno efekty funkcjonalne (prawidłowe oddawanie moczu i niezaburzone funkcje seksualne w wieku dorosłym)  jak i anatomiczne (prawidłowy wygląd narządów płciowych). Istotnym elementem leczenia spodziectwa jest opieka w okresie pooperacyjnym, która obejmuje kontrolę prawidłowego rozwoju narządów płciowych oraz możliwie wczesne rozpoznanie powikłań pozabiegowych (np. zwężenie cewki). Z tego względu pacjenci dotknięci spodziectwem do okresu dorosłości powinni być okresowo poddawani badaniu urologicznemu przez lekarza pediatrę lub urologa.





eUrologia TV

Operacja kamicy pęcherza moczowego laserem holmowym. 

Samobadanie jako profilaktyka raka jądra. Zapobieganie rakowi jądra.

Profilaktyka raka pęcherza moczowego.

Fotoselektywna waporyzacja prostaty laserem zielonym. Laser zielony - odparowanie gruczołu krokowego laserem.

Brachyterapia - radioterapia raka gruczołu krokowego. Rak prostaty - leczenie brachyterapią.

Newsletter
Chcesz być na bieżąco i otrzymywać zawsze najświeższe informacje na swoją skrzynkę e-mail?
Zapisz się do naszego newslettera.